บทที่ 14 หาฤกษ์หายาม
“ไอ้อาชีพหมอดูนี่มันมีจรรยาบรรณกันด้วยหรือไง ฉันเห็นส่วนใหญ่มันก็หลอกลวงกันทั้งนั้น” อรุโณทัยตั้งข้อสงสัย รัชณกรเอามือลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด
“ไม่รู้สิ แต่ฉันว่ามันน่าจะมีนะ… บางคนเขาก็ดูดวงและบอกไปตามพื้นดวง บางคนก็หลอก เดายาก”
“ฉันไม่รู้ว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไง”
“ไม่เห็นยาก…”
“หืม?”
“ก็ไม่ต้องจัดการไง แกจะไปจัดการอะไรกับปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้ล่ะ หมอดูคนเดียวทำเป็นกลัวไปได้ ปล่อยแม่งไปดิ มันอยากพูดอะไรก็พูด อยากยุอะไรก็ยุ ก็ลองดูสิว่าถ้ายุมากๆ เข้าแม่แกจะจ้างคนมาจับแกไปเข้าพิธีแต่งงานไหม” รัชณกรพูดเสียงดังขึ้นอย่างมีอารมณ์ร่วม อรุโณทัยพยักหน้าน้อยๆ
“ก็จริงอย่างที่แกว่า… ถึงแม้ว่าแม่ฉันจะบ่น แต่ไม่มีทางที่แม่ฉันจะจ้างคนมาจับฉันไปแต่งงานหรอก”
“แล้วถ้าแม่ของคุณเปลี่ยนใจจ้างคนมาจับคุณล่ะ จะทำยังไง” เสียงของนาวินดังขึ้นจากในครัว น้ำเสียงเขากลั้วหัวเราะนิดๆ ระหว่างที่อรุโณทัยกำลังคิด รัชณกรก็ปากไว ชิงตอบไปก่อน
“ฉันก็จะไปชิงตัวกลับมาไง”
“ฮะ?”
“เออ… ว่าแต่แกทำอะไรวะไอ้นาวิน ทำไมมันหอมขนาดนี้” รัชณกรเปลี่ยนเรื่องคุย เขาลุกขึ้นเดินไปหานาวินในครัว ทิ้งให้คำพูดของรัชณกรทำให้หัวใจของอรุโณทัยเต้นแปลกๆ แม้จะรู้ดีว่าทุกครั้งที่เธอมีปัญหา ก็มีเจ้าเพื่อนคนนี้แหละที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเป็นคนแรก และเป็นคนแรกที่เธอนึกถึงไม่ว่าจะมีเรื่องดีหรือเรื่องร้าย เธอจะตัดสินใจเล่าให้ฟังก่อนใคร
ดวงตาของอรุโณทัยมองเข้าไปในครัว เห็นรัชณกรกำลังเข้าไปวุ่นวายมากกว่าช่วยนาวิน พลัน… เธอก็เผลอขยับรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เอาวะ… ลองดูสักตั้ง ลองดูว่างานนี้จะหมู่หรือจ่า แต่แค่มีผู้ชายสองคนที่อยู่ในครัวคอยเคียงข้างเธอ เธอก็รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเหลือเกินแล้ว
จรรยพรโทรหาอรุโณทัยแต่เช้าตรู่ แม้ว่าอรุโณทัยจะตื่นเช้าเพื่ออาบน้ำ เตรียมตัวไปทำงาน แต่แม่เธอกลับตื่นเช้ากว่ามาก ตอนนี้จรรยพรเดินทางไปปักหลักที่บ้านเรือนไทยของหมอดูอิทธิฤทธิ์แล้ว
“ฮัลโหล ยายโณ… ไหนบอกจะส่งวันเดือนปีเกิดของแฟนแกมาให้ไงยะ ฉันก็รอ ร๊อ รอ ไม่เห็นส่งมา” จรรยพรถามเสียงหงุดหงิด อรุโณทัยลอบถอนหายใจเบาๆ
“โณลืมค่ะคุณแม่ ช่วงนี้งานเยอะ”
“แกไม่ต้องมาอ้างเลย ไหน แฟนแกเกิดวันเดือนปีอะไร อ้อ… เอาเวลาตกฟากด้วยนะ”
“วันที่ 12 พฤษภาคม 2530 ค่ะ เกิดเวลา 08.58 น.” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
“โอเค ได้เรื่องยังไงเดี๋ยวฉันรีบโทรบอก”
“แม่ไม่ต้องรีบโทรบอกหนูก็ได้ค่ะ วันนี้หนูมีประชุมทั้งวัน”
“งั้นตอน 5 โมงเย็นฉันค่อยโทรหาแกก็แล้วกัน” จรรยพรนัดหมายเวลา
“ได้ค่ะ”
“วันมะรืนวันแซยิดฉันแล้วนะ แกอย่าลืมมาล่ะ”
“ไม่ลืมหรอกค่ะ คุณแม่วางใจได้ แค่นี้ก่อนนะคะ บาย”
อรุโณทัยกดวางสายไปแล้ว เธอพยายามไม่ใส่ใจกับผลลัพธ์ที่จะออกมาวันนี้ พยายามจะนึกถึงคำพูดของเพื่อนสนิท
ปัจจัยอะไรที่มันควบคุมไม่ได้ก็ปล่อยมันไป
